|
 |
«Ուխտ Արարատի»
Փոքր սարդարապատների մարտավարությունը
Ի՞նչ է մնացել այսօր Հայաստանի երկրորդ Հանրապետությունից
ժառանգություն ստացած գիտակրթական և արտադրական հզոր ներուժից,
կարողություններից: Արտադրական ներուժը փոշիացվել է «ազատականացման ու
սեփականաշնորհման» արդյունքում, կրթականը «օպտիմալացվում է»
(ՙօպտիմալացվում է՚ նաև սփյուռքի կրթական համակարգը հանձին՝ Մելքոնյան
վարժարանի փակման որոշման), գիտականը «բարեփոխվելու է»: Եթե ավելացնենք
նաև մեր կենսագործունեության մյուս բոլոր ասպարեզներում, այդ թվում՝ հոգևորմշ
ակութային, նորանոր հարձակումներն ու ներխուժումները, ապա պատկերը ավելի
հստակ կդառնա: Բարվոք չէ վիճակը և արտաքին քաղաքական դաշտում:
Եվրոմիությունը պարտադրեց ՀՀ սահմանադրական փոփոխություններ, ստիպում է ի
հեճուկս ժողովրդի կամքի՝ ահռելի խախտումների գնով, այն անցած համարել, չի
դադարում թուրք-ադրբեջանական հակահայկական պաշտոնական հիստերիան,
նախագծվում են ՀՀ լրիվ մեկուսացնելու նոր ծրագրեր, Վրաստանը կրկին, ինչպես 20-
րդ դարի սկզբին միանում է պանթուրքիստական՝ տարածաշրջանային ծրագրերին:
Ի՞նչ անել: Առաջարկում ենք թույլ չտալ վիճակի էլ ավելի խորացում.
դիմադրությունն ու առճակատումը չհետաձգել մինչև նոր Սարդարապատ: Խելամիտ
վերադասավորել ազգային ուժերը, յուրաքանչյուր առաջադրվող խնդրին վերաբերվել
որպես նոր՝ ուրույն ճակատամարտի, նոր Սարդարապատի և յուրաքանչյուր խնդիր
հետապնդել ընդհանուրի համատեքստում՝ մինչև վերջնական հաղթանակ:
«Ուխտ Արարատի», թիվ 2(8), փետրվար-մարտ, 2006թ., էջ 1:
|
